ارسال داده های محرمانه با طراحی این سیستم امکان پذیر است.

والکر راث، استاد علوم کامپیوتر دانشگاه آزاد برلین، در حالِ کار بر روی پروژه­ای به نام ادلیکس (AdLeaks) است که هدف آن ایجاد سیستمی است که به افراد امکان آن را می­د­هد که از طریق اینترنت داده­ها را ارسال کنند اما خود دیده نشوند.

به گزارش شبکه خبری دولت الکترونیک, سیستم ادلیکس که هم­اکنون مراحل آزمایش و بررسی را می­گذراند، بخشی از پروژۀ EU CONFINE است. نخستین نسخۀ برای دانلود در دسترس است. برای مثال، انتقال داده بدون آن­که ارسال­کنندۀ آن دیده شود برای افشاگران بسیار مهم است. این­ها افرادی هستند که اطلاعات داخلی سازمان­ خود را در اختیار دارند و در مورد فساد شرکت یا مقامات رسمی به عموم اطلاع­رسانی می­کنند.

مارک کلوین یک نمونه از این افراد است و اخیراً نیز ادوارد اسنودن این موضوع را افشا کرد که مؤسسۀ امنیت ملی ایالات متحده (NSA) اطلاعات ارسالی از طریق اینترنت را تحت نظارت دارد.

بحث اخیر به شدت مبتنی بر برنامۀ ‌PRISM است که اخیراً به عموم معرفی شده است. این برنامه به NSA اجازه می­دهد که به داده­های ذخیر­شدۀ کاربران توسط گوگل، اپل، مایکروسافت، و شرکت­های دیگر دست یابد. چیزی که اغلب فراموش می­شود این است که NSA از طریق ارتباطات مبتنی بر فیبرهای نوری نیز مستقیماً به داده­ها دسترسی دارد و بخش بزرگی از ارتباطات از همین طریق انجام می­گیرد. این موضوع شامل محتوای ارتباطی لورفته و نیز داده­های مربوط به تماس­های تلفنی است که نشان می­دهد چه کسی با چه کسان دیگری در چه زمانی تماس گرفته است.

پروفسور والکر راث افشاگرانی چون اسنودن را تحسین می­کند و معتقد است که همه جرأت آن را ندارند که دست به این گونه اقدامات بزنند زیرا این کارها موجب از دست رفتن شغل و پیگردهای قانونی می­شود. وی می­گوید حتی افشاگرانی که به طور ناشناس عمل می­کنند، با انتقال اطلاعات از طریق اینترنت دست به خطر زده­اند زیرا اطلاعاتی که NSA گردآوری می­کند امکان ردگیری تماس­ها و ارتباطات اینترنتی را به سازمان­ها می­دهد. به گفتۀ پروفسور راث، رمزگذاری چیزی را در این زمینه تغییر نمی­دهد و بهتر است از خدماتی استفاده شود که موجب ناشناس ماندن شخص می­شود. این گونه خدمات، مانند تور، ارتباطات را از طریق کامپیوترهای مختلف ارسال می­کنند و منشأ آن­ها را پنهان می­سازد.

البته معلوم نیست این اقدام به تنهایی برای انتقال اطلاعات مؤسسه­ای چون NSA کافی باشد. پروفسور راث می­گوید: “استفاده از تور ممکن است باعث شود که شخص مظنون به نظر برسد.” شبکۀ تور همچنین تلاش می­کند تا ارتباطی با تأخیر اندک را شکل دهد زیرا با تحلیل ترافیک شبکه از طریق شنود می­توان دریافت که کاربران در چه زمانی داده­ها را ارسال کرده­اند و این داده­ها در چه زمانی به مقصد رسیده­اند. با تعدد تکرارها می­توان ارتباطات مربوط به هر فرد را شناسایی کرد. به گفتۀ پروفسور راث، اگر کاربر و سرور هر دو در ایالات متحده باشند، NSA احتمالاً قادر به چنین تحلیل ترافیکی خواهد بود.

همین خطر تحلیل ترافیک داده­ها منجر به آن شد که پروفسور راث و گروهی از دانشجویانش به یافتنِ راهی دیگر دست بزنند. آن­ها با همکاری استاد علوم کامپیوتر، سون دیتریچ از مؤسسۀ فناوری استیونس در نیوجرسی، دست به ساختِ سیستمی زده­اند که حتی در صورتِ نظارت کامل بر اینترنت، امکان انتقال داده­هایی را که به راحتی قابل ردگیری نیستند فراهم می­آورد.

سیستم ادلیکس ویژگی­های بارز داده­های ارتباطی را از آن­ها می­گیرد. این سیستم از برنامه‌های کوچکی استفاده می­کند که در اکثر وب­سایت­ها برای تعاملی کردن و پویاسازی به کار می­روند. این نوع برنامه­ها که در سایت­های متعارف وجود دارند، در مواقع لزوم پیام‌های خالی را به طور خودکار رمزگذاری  و به سرور ادلیکس منتقل می­کنند. افشاگران می­توانند با استفاده از مرورگری اصلاح­شده، پیام­های محرمانه را به جای پیام­های خالی رمزگذاری کنند. مراقبانی که بر اینترنت نظارت می­کنند نمی­توانند این دو نوع پیام را از هم تشخیص دهند و به این ترتیب، نظارت­کننده نمی­تواند معنی دادۀ ارتباطی را درک کند. نرم­افزار لازم برای این کار نیز بدون نیاز به دانلود به همین طریق در اختیار کاربران قرار گرفته است.