به گزارش پایگاه خبری اگنا، در شرایطی که اقتصاد کشور با چالشهای جدی مواجه است و دشمنان قسم خورده جمهوری اسلامی به هر طریق ممکن سعی میکنند اقتصاد ایران را متزلزل کنند و آشکارا برای نابودی اقتصاد ایران عمل میکنند، حمایت از تولیدکنندگان و صنعتگران یک اصل ضروری است که فقط با اندیشه و تعقل میتوان از آن حمایت کرد نه با شعار و تفکرات پوپولیستی؛ قطعا هرگونه اقدام برای تزلزل تولید و مخالفت با صنعتگران و بیکاری کارکنان تولید، حرکت در مسیر دشمنان و تسهیلکننده برنامهها و اقدامات آنهاست.
بسیاری از واحدهای تولیدی، بهویژه کسبوکارهای کوچک و متوسط، برای حفظ ظرفیت فعالیت و بقای خود در بازار با دشواریهای فزایندهای دستوپنجه نرم میکنند، تصمیمات و محدودیتهای جدید در حوزه انرژی، چالش دیگری را پیشروی فعالان اقتصادی قرار داده است. در تازهترین مورد، برگزارکنندگان نمایشگاهها برای برگزاری رویدادهای خود در فضای نمایشگاه بینالمللی تهران با این شرط مواجه شدهاند که به دلیل اخطار شرکت گاز مبنی بر قطع گاز فضای نمایشگاهی، تأمین سیستم گرمایشی فضای اختصاصیافته برعهده خودشان باشد!
براساس پیگیریهای صورتگرفته، این محدودیت ناشی از تصمیم شرکت گاز تهران ظاهراً در چارچوب مدیریت مصرف انرژی کشور است که تصمیم به قطع گاز نمایشگاه بینالمللی تهران در 4 ماه آخر سال گرفته و آن را به نمایشگاه بینالمللی اعلام کرده است. این یعنی تعطیلی نمایشگاهها در پایان سال، آن هم سالی که صنایع و تولیدکنندگان با بحرانهای زیادی مواجه بودهاند و چشم امیدشان به همین نمایشگاهها و توسعه بازارشان است. تصمیمی که ظاهراً بدون درنظر گرفتن تبعات اقتصادی آن برای برگزارکنندگان، مشارکتکنندگان و بهویژه تولیدکنندگان کوچک و متوسط و تبعات امنیتی آن ناشی از آب به آسیاب دشمن ریختن و بیکاری کارگران بخشهای تولید اتخاذ شده است. گویی در منطق متولیان انرژی، آنچه اهمیت دارد صرفاً کم مصرف کردن است نه مدیریت مصرف گاز و پیامدهای اقتصادی، امنیتی و اجتماعی آن هم اصلاً برایشان اهمیت ندارد و مسئلهای است که باید دیگران فکری برایش بکنند!
البته برنامهریزی برای مدیریت انرژی وظیفه ذاتی شرکت گاز و مدیران آن است؛ اما مدیریت مبتنی بر تفکر و تعقل نه تصمیم سهلانگارانه. قطع گاز برای کم مصرف کردن تصمیمی است که هر انسان بخرد و نابخردی میتواند اتخاذ نماید حتی یک کودک نابالغ، اما سوال این است که فرق مدیران پرمدعای تصمیمگیر با یک کودک نابالغ وقتی هر دو یک تصمیم میگیرند و رنگ و بوی مدیریت و تعقل ندارد چیست؟ آیا وضعیت موجود ناشی از تصمیمات همین مدیران ناکارآمد نیست؟
سؤال اینجاست آیا شرکت ملی گاز در ارزیابی تصمیمات خود، صرفاً میزان مصرف انرژی را محاسبه میکند یا پیامدهای اقتصادی و خسارتهایی را که چنین تصمیماتی به زنجیره تولید و تجارت کشور وارد میکند نیز درنظر میگیرد؟ مگر قرار است برگزارکننده نمایشگاه برای چند روز، یک سالن بزرگ نمایشگاهی را به سیستم گرمایشی مجهز کند؟ تهیه تجهیزات صنعتی، انتقال، نصب، راهاندازی و تأمین انرژی چنین سیستمی چه هزینهای دارد و اساساً چرا باید هزینه ناشی از نبود راهکار جایگزین برای تأمین انرژی، به برگزارکننده تحمیل شود؟
مسئله مهّمتر آن است که نمایشگاهها صرفاً محل برگزاری چند رویداد و گردهمایی نیستند؛ بلکه یکی از بسترهای مهّم توسعه اقتصادی و بینالمللی و نماد توسعهیافتگی صنعت کشور است. برای بسیاری از واحدهای تولیدی کوچک و متوسط، حضور در نمایشگاه فرصتی ارزشمند و گاه تعیینکننده برای معرفی محصولات و یافتن بازارهای جدید بینالمللی و داخلی است تا با وضعیت کنونی بتوانند خود را از پرتگاههای اقتصادی موجود نجات دهند. حال باید پرسید در شرایطی که تولیدکنندگان با انبوهی از مشکلات اقتصادی مواجه هستند، محدود کردن همین فرصتهای بازاریابی و تجاری چه آسیبی به حفظ و تقویت تولید ملی میزند؟
این تصمیم زمانی قابل تأملتر میشود که رئیسجمهور در جلسات مختلف بارها بر حمایت از تولید، رفع موانع واحدهای صنعتی و جلوگیری از آسیب به ظرفیتهای تولیدی کشور تأکید کردهاند. اما ظاهراً میان آنچه در جلسات درباره حمایت از تولید گفته میشود و آنچه در برخی دستگاههای اجرایی در عمل اتفاق میافتد، فاصله معناداری وجود دارد!
اگر حمایت از تولید اولویت دولت است، پس شرکت ملی گاز با چه منطقی چنین تصمیمی اتخاذ میکند که هزینههای مضاعف بر برگزارکنندگان تحمیل کرده و فرصتهای تجاری و بازاریابی تولیدکنندگان را در معرض تهدید قرار میدهد؟ اتفاقات اخیر در نمایشگاه بینالمللی تهران گویای این است که تأکیدات رئیسجمهور درباره حمایت از تولید صرفاً در حد توصیه و سخنرانی است و دستگاههای اجرایی هر یک براساس محاسبات خود تصمیمگیری میکنند و هیچ ارزشی برای تصمیمات کلان و شخص اول اجرایی کشور قائل نیستند.
مدیریت مصرف انرژی ضرورتی انکارناپذیر است؛ اما آیا مدیریت بحران انرژی به معنای قطع شریان انرژی و انتقال تمام هزینهها و پیامدهای آن به بخش تولید و فعالان اقتصادی است؟ آیا شرکت ملی گاز برای شرایط محدودیت انرژی، هیچ راهکار جایگزین، اولویتبندی یا سازوکار معقولانه و مدبرانه برای زیرساختهای اقتصادی و نمایشگاهی پیشبینی نکرده است؟ آیا قرار است هر بار با اعلام محدودیت انرژی، فعالان اقتصادی خودشان هزینه پیدا کردن راهحل را بپردازند و متولیان امر صرفاً به اخطار و محدودیت بسنده کنند؟
ظاهراً در معادلات مدیریتی کشور، نهتنها هزینه سرپا نگه داشتن واحدهای تولیدی و صنعتی بر دوش خودشان است، بلکه باید هزینه جبران کمبود زیرساختها و پیامدهای تصمیمات غیرمنطقی حوزه انرژی را نیز از جیب خود پرداخت کنند!
از یکسو شرکت ملی گاز باید به این پرسش پاسخ دهد که سهم حمایت از تولید در سیاستهای مدیریت مصرف انرژی کجاست؟ چرا برای جلوگیری از آسیب به فعالیتهای اقتصادی و نمایشگاهی، راهکار عملیاتی و جایگزینی پیشبینی نشده است؟ و از سوی دیگر مدیریت نمایشگاه بینالمللی تهران نیز نمیتواند از یک طرف با دریافت مبالغ قابلتوجه، خود را بهرهبردار اقتصادی فضا بداند و از طرف دیگر، در برابر تأمین ابتداییترین امکانات موردنیاز همان فضا، مسئولیتی نپذیرد.
در پایان همانطور که انتظار میرود مدیریت شرکت سهامی نمایشگاههای بینالمللی جمهوری اسلامی ایران در این خصوص شفافسازی کرده و ضمن بازنگری در شرایط واگذاری فضا، راهکاری منطقی برای تأمین زیرساختهای ضروری سالنها ارائه دهد، خطاب به آقای مسئولی که جز در مراسم افتتاح پروژهها، رونمایی و برش ربانهای قرمز حضور افتخار دیدن چهره مبارکتان را نداریم، اما در انداختن بار سنگین مشکلات فعالان اقتصادی ید طولانی دارید، باید گفت: آقایان! تولید با عکس یادگاری، سخنرانی و مراسم افتتاحیه سرپا نمیماند. تولیدکننده به زیرساخت مناسب و فرصت مناسب برای عرض اندام نیاز دارد.. پس این را آویزه گوش کن که حمایت از تولید با شعار محقق نمیشود؛ اگر قرار است چرخ تولید کشور بچرخد، نباید تصمیمات متولیان تأمین انرژی به مانعی تازه در برابر آن تبدیل شود.
امید است شرکت گاز راه عقل و منطق و حمایت از تولید را اتخاذ نماید و با جدا کردن مسیر خود از مسیر مخالفان توسعه اقتصادی و صنعتی کشور، مشکل را مدیریت نماید تا نمایشگاهها به قوت خود برگزار شوند.
انتهای پیام/